Een paar dagen logeren

Bram (17), woont vijf dagen in de week thuis en gaat twee dagen logeren bij De Zonnebloem. “Meestal slaap ik op dezelfde kamer. Ik heb er ook mijn eigen doos met spullen.” Lees het verhaal van Bram

Het verhaal van Berdien

De eerste keer dat Berdien een epileptische aanval kreeg, was ze 14 jaar. Het gebeurde thuis; het was een tonisch-clonische aanval. Dat wil zeggen dat ze op de grond viel en schokkende bewegingen maakte. Haar ouders belden meteen de ambulance, die haar naar het ziekenhuis bracht. Daarna is ze naar SEIN in Zwolle gegaan.

Ik kon alles doen wat ik thuis ook doe. 

“Die eerste keer dat ik voor 24 uur werd opgenomen, vond ik best spannend, omdat ik niet wist wat er ging gebeuren. Maar het viel erg mee. Op de afdeling kon ik alles doen wat ik thuis ook doe, als ik een vrije dag van school heb: bijvoorbeeld tv kijken en spelletjes. Ik kreeg een 24-uurs EEG. Dat die elektroden op mijn hoofd moesten blijven zitten, was wel wennen. Er zitten namelijk lange draden aan. Dus iedere keer moesten die draden aan de kant om iets te kunnen doen. Maar ik vond het leuk om te zien wat er in je hersenen gebeurt. In de woonkamer in Zwolle hangen namelijk grote schermen waarop je je EEG kunt bekijken. Als ik iets deed, bijvoorbeeld eten, dan zag ik het lijntje van mijn EEG bewegen.”

Alleen nog absences

Op dit moment heeft Berdien geen tonisch-clonische aanvallen meer, maar nog wel absences. “Bij een absence verlies ik een paar seconden mijn bewustzijn. Ik blijf wel gewoon met alles doorgaan, maar daarna denk ik: Wat heb ik nou net eigenlijk gedaan?”

Berdien

"Ja, dat fietsen mis ik wel."

Of Berdiens leven veranderd is? “Vroeger kon ik gewoon zwemmen en fietsen. Zwemmen kan nu alleen nog maar met een begeleider. Fietsen mag ik niet meer zelf. Mijn ouders hebben me een keer in de sloot gevonden en daar zijn ze wel van geschrokken. Ja, dat fietsen mis ik wel.” Niet alleen haar ouders zijn bezorgd om Berdien, ook haar jongere zusje. “Ze heeft nog nooit gezien dat ik een aanval kreeg. Maar de verhalen over mijn epilepsie vindt ze best eng.” 

Berdien gaat naar een speciale school. “Daar word ik met een taxi naartoe gebracht. Ik vind het wel fijn om daar naartoe te gaan. Je krijgt er meer aandacht dan op een gewone school en de mensen daar snappen je beter. Het is een leer/werkbedrijf. Ik kan dan na mijn opleiding in een winkel gaan werken. Waarschijnlijk wil ik wel achter de kassa, maar dat weet ik op dit moment nog niet zeker.”