Nieuws

Kim aan het werk dankzij Bureau Arbeid van SEIN

maandag, 1 februari 2016

“Mijn epilepsie zwaar opnemen? Ik heb veel liever dat mijn collega’s er grappen over maken”

Kim op haar werkplek bij Just

Kim op haar werkplek bij Just

Jeroen, Kim en Peter

Jeroen, Kim en Peter

Kim van Polanen (28) is een van de mensen bij wie de epilepsie – ondanks de beste medicatie en begeleiding van SEIN – nooit helemaal onder controle te krijgen is. De ziekte openbaarde zich voor het eerst op haar achttiende. Vanwege haar aanvallen moest ze twee keer een opleiding afbreken, een studie Communicatie en een opleiding tot leraar Nederlands. Na een baan die te veel van haar vergde, kwam Kim in de ziektewet. SEIN schakelde toen arbeidsconsulent Peter Kemner in, van Bureau Arbeid.

Kim: “Ik wilde graag werken, maar ik had te veel uitval om meteen honderd procent in een baan te functioneren. Peter heeft er samen met mij voor gezorgd dat ik Wajonger werd. Met een Wajong-uitkering kun je werkervaring opdoen zonder dat de werkgever risico loopt.”

Het werkritme weer te pakken

Op de afdeling Communicatie van de gemeente Leiden leerde Kim om het werkritme weer op te pakken. Ze kon er blijven, maar besloot verder te zoeken. “Ik wilde werk waar ik me echt goed bij voelde. In die tijd organiseerde ik samen met vijftien anderen een jazzfestival in Leiden. In die groep mensen heb ik laten vallen dat ik een werkervaringsplek zocht. Toen ben ik in contact gekomen met Jeroen.”

Wil, lef en ambitie

Jeroen Wielaard, creative director van het Leidse reclamebureau Just, zag wel wat in Kim. Haar wil, lef en ambitie spraken hem aan. Hem ging het erom dat hij iemand bij zijn team kreeg die er veel zin in had. Haar epilepsie nam hij op de koop toe.

Kim: “Nee, Peter hoefde niet te bemiddelen. Wel is hij hier geweest om mijn collega’s voorlichting te geven over epilepsie.” 

De eerste keer een aanval krijgen was voor Kim het spannendst. Hoe zouden haar collega’s reageren? “Ik ben er zelf nooit bewust bij. Dus was het onwennig om de volgende dag weer op mijn werk te komen. Waren ze geschrokken? Maar binnen tien minuten viel die spanning van me af. Mijn epilepsie zwaar opnemen? Ik heb veel liever dat mijn collega’s er grappen over maken. En dat gebeurt inmiddels ook.” 

Zowel Peter als Jeroen houden in de gaten dat Kim niet meer doet dan ze aankan. “Op dit moment zit ik nog voor een deel in de Wajong en word ik voor een deel betaald door Just. Stapsgewijs wordt mijn contract bij Just uitgebreid naar vier dagen per week. Als het zover is, kan ik uit de Wajong. Ik ben heel blij dat ik daar langzaam naartoe kan groeien. Daardoor voel ik geen druk.” 

"Fijn om te merken dat ik echt nodig ben."

Als producer zorgt Kim voor de faciliteiten, materialen en mensen, die nodig zijn voor een campagne. “Door mijn uitval was werken als projectmanager niet haalbaar. Deze functie is voor mij gecreëerd. Het gaat om alle aspecten van het inkoopproces: dus ook offertes, contacten met leveranciers en administratie. Het leuke is de afwisseling en de vrijheid die ik heb. En het is fijn om te merken dat ik echt nodig ben. Ben ik er niet, dan word ik gemist.”

Jeroen Wielaard:

“Het mooie van de Wajong is dat je het eerst een tijd met iemand kunt proberen. Voor ons was het een risicoloze stap. Kim kreeg immers een uitkering van het UWV. Natuurlijk moet je daar als bedrijf wel zorgvuldig mee om gaan. Daarom werken we er ook naartoe dat Kim binnen een jaar volledig door ons wordt betaald. Kim begon als projectmanager, eerst van kleine projecten, maar dat bleek lastig. Want om bij uitval van Kim een heel project over te dragen aan een collega, dat was eigenlijk niet te doen. Dus moesten we iets anders voor haar bedenken. Daarom hebben we speciaal voor Kim een nieuwe functie gecreëerd, namelijk die van producer. Nu heeft ze een rol in het team die veel waarde toevoegt. Valt ze uit, dan zijn haar taken makkelijker over te nemen. En iedereen wil graag problemen voor Kim oplossen.”

Peter Kemner:

“Vanuit de Wajong (Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten) kunnen jongeren met een ziekte of handicap werkervaring opdoen, terwijl hun uitkering doorloopt. Maar een Wajong-uitkering wordt niet zo makkelijk verstrekt. Omdat je aan Kim totaal niet ziet dat ze iets mankeert, was het nog maar de vraag of ze ervoor in aanmerking zou komen. Maar uitgerekend toen ik met Kim de afspraak had bij het UWV, kreeg ze een aanval. Toen konden ze niet meer om haar epilepsie heen. 

Op dit moment heb ik voor Kim nog een coachende rol. Jonge mensen met epilepsie – en Kim is daar een goed voorbeeld van – hebben het gevoel dat ze zich dubbel moeten bewijzen. Aan de ene kant is dat hun kracht en aan de andere kant hun achilleshiel. Daarom zeg ik altijd: ‘Doe het rustig aan. Het komt wel goed, als je het maar langzaam opbouwt.’ Kim moet dus nogal eens worden afgeremd. Gelukkig houdt Jeroen haar ook in de gaten.”