Managers

Op deze pagina

Interview Maarten Visser, manager gebouw 7 in Cruquius


Wat vond je van de coronamaatregelen die genomen werden voor jou als manager?

Ik ben na de eerste coronagolf in dienst gekomen bij SEIN, toen was de eerste lockdown al achter de rug. De meeste hobbels waren al genomen, maar voor mijn collega-managers was er wel veel hectiek. Zij onderzochten de mogelijkheden en de beperkingen door de maatregelen. Toen kwam de tweede coronagolf. Het team was al meer gewend aan de omstandigheden van de eerste golf. Daardoor was het makkelijker te accepteren voor hen. Iedereen was minder angstig voor corona, dus die klap kwam minder hard aan. Daarbij komt dat we nu, vanuit de eerder opgedane ervaringen, konden zorgen voor stabiliteit en rust. Mensen moeten erop vertrouwen dat de genomen besluiten en maatregelen er zijn zodat we veilig en gezond kunnen werken.

Werd er gecommuniceerd over de maatregelen met je en kon je ook zelf meedenken over de wijze waarop de maatregelen werden ingezet?

Zeker. Maar door ervaring en handvatten die we uit de eerste lockdown meekregen, creëerden we zelf vooral rust op gebouw 7. Als team konden we samen, ook met de coördinators van het individueel ondersteuningsplan (CIOP), makkelijker de maatregelen volgen in de tweede lockdown.

Wat vond je het lastigst om mee om te gaan?

Je wordt overspoeld door informatie en die is ook nog eens onderhevig aan veranderingen. Dit maakte het complex. Het is lastig om goed geïnformeerd te blijven en om de veranderde situaties ad hoc aan te passen. Iedereen had wel een mening en vond er iets van. Ik heb toen zelf met het team vooral de eenvoud opgezocht. We maakten een werkbaar format, in een document waarin iedereen direct wijzigingen kon doorvoeren, zonder divers e-mailverkeer eraan te moeten wijden.

Leverde het misschien ook iets positiefs voor je op?

Dat werk nu gekoppeld is aan wonen. Voor cliënten betekende dit veel minder overgangen, minder ontmoetingen met diverse mensen door de dag heen. Dat maakt het overzichtelijk voor hen. Bij medewerkers werd het beste uit hen gehaald en dat kwam meer aan de oppervlakte. Mensen durfden hun verantwoordelijkheid te pakken en meer in hun rol te staan. Iedereen stond er krachtig in, schakelde snel tussen wie doet wat. Iedereen had hier ook zin in!

Hoe bleef je in contact, in overleg met medemanagers? Gingen alle overleggen door?

Alles ging gewoon door, maar dan via videobellen. Hierin konden we met elkaar sparren en informatie halen. De structuur was duidelijk en het werd goed voorbereid door I. Wildenberg en I. Versteeg. Zij pakten hierin duidelijk hun rol, ook dit zorgt voor vertrouwen.

Met wie was het lastig om in contact te blijven?

Eigenlijk had ik gewoon met iedereen contact wanneer dat nodig was. Sinds mijn eerste dag bij SEIN ervaar ik een warm welkom en krijg ik hulp van diverse mensen, waar nodig.

En het contact met familieleden?

Met familieleden werd per keer gezocht naar een goede manier om te communiceren en in contact te blijven. Dit gaat via beeldbellen, maar het kan soms ook een wandeling zijn. Het team heeft daarin ook een belangrijke rol en zij pakken hun verantwoordelijkheid. Dat werpt ook zijn vruchten af als het gebouw bijvoorbeeld weer in quarantaine moet.

Merkte je verschil in de manier van ondersteuning en zorg naar cliënten?

De cliënten worstelden met de beperkende maatregelen, voor begeleiders was het soms een zoektocht naar mogelijkheden. Wel moesten cliënten onafhankelijkheid, zelfstandigheid en bewegingsvrijheid inleveren. Om de cliënten hierin op de juiste manier te ondersteunen, kost begeleiders veel energie en tijd. Het is echt zoeken naar balans en de juiste manier. Tegelijkertijd gaf het ook een kans om oude patronen te doorbreken.

Merkte je meer uitval onder collega’s en je team en wat kon je hierin voor hen wat betekenen?

Er was niet extra uitval van collega’s. Wel was er een veranderende dynamiek. Doordat collega’s getest moesten worden op corona ontstond de vraag: kan ik wel of niet werken? Er was erg veel betrokkenheid en iedereen zocht naar creatieve oplossingen. We zorgden samen voor een goede balans en zo kwam er ruimte. Dat we zijn blijven ‘draaien’, is echt te danken aan het team. Zij nemen hun verantwoordelijkheid en zorgen dat ze er staan voor elkaar en zeker ook voor de cliënten. Mijn boodschap naar het team was: zorg goed voor elkaar en heb oog voor elkaar.

Hoe verliep de samenwerking met collega’s en andere disciplines, was er een verschil merkbaar?

Over het algemeen verliep dit zonder problemen. Wel liep het contact met sommige disciplines iets stroever. Maar mijn manier van werken, is het gesprek aan gaan en elkaar weer vinden. We hebben soms verschillende belangen, maar door het gesprek aan te gaan, zorg je dat je de ander beter leert begrijpen en dat kan ik dan weer vertalen naar de werkvloer. Als je nieuwsgierig naar elkaar blijft ontdek je dat het vaak gaat om een beperking door de maatregelen in plaats van dat iemand iets niet wil.

Heb je nog tips voor een nieuwe lockdown of eenzelfde situatie?

Ik heb twee tips. Ten eerste: laat je vaccineren. En ten tweede: je moet het samen doen, hou elkaar gezond en gebruik je gezonde verstand!

Maarten Visser