Nieuws

Waarom onderzoekers vaak taart eten

maandag, 30 januari 2017

door Evelien Geertsema

Maryse van 't Klooster (rechts) en ik (links) schreven samen een artikel. Het was gelukt om het artikel te publiceren, dus we bakten samen een brein-taart! (Niet gemaakt van brein, maar gewoon van bloem, ei, boter en immense hoeveelheden suiker.)

Op onze onderzoeksafdeling kun je vaak taart eten. Dit komt mede door een smakelijke traditie. Als het een onderzoeker gelukt is om een wetenschappelijk artikel gepubliceerd te krijgen, dan wordt dat uitgebreid gevierd met taart. Het is namelijk nog een heel karwei om zo’n artikel uiteindelijk gepubliceerd te krijgen. Lees in deze blog waarom.

Waarom schrijven onderzoekers artikelen?

Onderzoekers willen de resultaten van hun werk delen met de wereld. Je beschrijft wat wel en niet werkt, om zo de wetenschap verder te brengen. Met een onderzoek los je vaak maar een klein stukje van de puzzel op en dat is al  een grote uitdaging. De resultaten schrijf je op. Met een verzameling van puzzelstukjes van allerlei onderzoeken kunnen wetenschappers samen uiteindelijk een grotere uitdaging oplossen.

Met publicaties kunnen onderzoeksafdelingen en onderzoekers bovendien laten zien dat ze goed werk doen. Als promovendus of PhD student, zoals ik, moet je tijdens je promotieonderzoek een aantal artikelen hebben gepubliceerd. Geen klusje dat je even snel kunt klaren! 

Hoe gaat dat publiceren in zijn werk?

Als je onderzoeksresultaten binnen zijn, kun je een artikel gaan schrijven. In de meeste gevallen doorloop je daarbij de volgende stappen.

Stap 1: Overleg en kies

Een artikel schrijven doe je in de medische wetenschap meestal niet alleen. Met je coauteurs overleg je wat je wilt gaan schrijven. Coauteurs zijn mensen die veel hebben bijgedragen aan het opzetten van het onderzoek en de interpretatie van de resultaten.

Ook bepaal je meestal voordat je gaat schrijven waar je je artikel het liefst gepubliceerd ziet. Welk wetenschappelijk tijdschrift heeft een lezerspubliek dat goed past bij het verhaal dat je wilt vertellen? Ook hebben zulke tijdschriften, ook wel journals genoemd, een impact factor, een  soort graadmeter die die aangeeft hoe vaak artikelen in dat journal worden geciteerd. Hoe vaker iemand jouw artikel gebruikt als bron in een nieuw artikel, hoe meer aanzien en hoe meer lezers. 

Stap 2: Schrijf en overleg

De onderzoeker die het onderzoek heeft uitgevoerd, doet het schrijfwerk meestal zelf. Soms schrijf je het artikel met zijn tweeën. Het schrijven moet je heel zorgvuldig doen. Uit het artikel moet een lezer precies kunnen opmaken hoe je je onderzoek gedaan hebt. Een andere onderzoeker moet het  kunnen nadoen. Verder moet duidelijk zijn wat de waarde is van je bevindingen. Je moet bijvoorbeeld beschrijven hoe jouw bevindingen zich verhouden tot die van andere onderzoekers. Ook moet je de beperkingen van je onderzoek beschrijven. Tijdens deze eerste schrijffase overleg je als promovendus vaak met je begeleider(s). 

Stap 3: Pas aan 

Als jij en je begeleider(s) tevreden zijn, geven je coauteurs suggesties over hoe je het stuk aan moet passen om het nog beter te maken. Op de reacties van je coauteurs moet je vaak wel een tijdje wachten. Deze stap kan zich een aantal keer herhalen.

Stap 4: Dien in

Als jij en je coauteurs tevreden zijn dien je het stuk in bij het gekozen journal. Dat is spannend, want de redacties kunnen erg kritisch zijn. 

Als de redacteuren je stuk interessant vinden, sturen zij het naar onafhankelijke collega-onderzoekers, of "reviewers” om het objectief te laten beoordelen. Deze mensen hebben kennis van het vakgebied, maar hebben niets met je onderzoek te maken gehad. Ook kan het zijn dat het journal je stuk nu al afwijst. Dan moet je een ander journal kiezen. Het is niet de bedoeling dat je je kansen spreidt door je artikel naar meerdere journals tegelijk te sturen.

Stap 5: Pas aan

Na een tijd wachten (dit kan zo een maand of twee duren) krijg je je stuk terug. Meestal met een lijst vragen en opmerkingen van de reviewers erbij. Het kan ook zijn dat het journal het stuk op basis van het oordeel van de reviewers alsnog afwijst. Dan is het terug naar stap 4 om het bij een ander journal opnieuw te proberen.

Als het tijdschrift je artikel nu niet heeft afgewezen, betekent dat geen garantie op publicatie. Maar de taart is nu wel aanzienlijk dichterbij gekomen! Je beantwoordt eerst de vragen van de reviewers en maakt de door hen gevraagde aanpassingen. Meestal stuur je deze aangepaste versie ook nog een keer langs je coauteurs voor je het terugstuurt naar het journal. De reviewers kijken nu of ze tevreden zijn met de aanpassingen die je gemaakt hebt.

Stap 6: Overwinning?

Na weer een tijdje wachten krijg je het oordeel te horen; je artikel wordt alsnog afgewezen (en je moet terug naar stap 4), of het wordt geaccepteerd! Soms volgt er nu nog een ronde van aanpassingen, maar meestal blijft het oplossen van een paar schoonheidsfoutjes. Dan is het tijd voor taart!

 

Als publiceren als ganzenborden was...

Overwinning!

Het moge duidelijk zijn: Het publiceren van een artikel is een tijdrovende klus. Het hele proces van een onderzoek uitvoeren naar een gepubliceerd artikel kan zo maar een jaar duren, of meerdere jaren als je pech hebt. Dus als het gelukt is, dan is die overwinning wel een taart waard!

Meer taart!

We rekenden laatst uit dat je zo’n beetje iedere 2-3 weken taart kunt eten op onze afdeling. Met vijf promovendi en nog vier andere onderzoekers heb je negen verjaardagen. De promovendi publiceren gemiddeld een artikel per jaar. Dat zijn al veertien  taarten. Dan hebben we het nog niet gehad over de ik-heb-een-prijs-gewonnen taart, ik-ben-vandaag-voor-het-laatst taart of de ik-had-gewoon-zin-om-te-bakken taart. Ik verbaas me er wel eens over dat we niet hartstikke dik worden met z’n allen.